در من تمام واژه­ها سقوط می­ کنند؛

وقتی سر پیچ خیابان

باران باریدن می­ گیرد.

وقتی روحِ اسطوره­ های مرده

در رقصی بی­ پایان

میان کلام ما

زنده می­ شود.

حیف! خواستن، توانستن نبود،

پیکاری نابرابر بود

                 از سر عشق و آرزو.

وقتی می نویسی

تا نقش جهان دستهایت

پرواز می کنم!

بنویس!

نوشتن  ات مرهمی ست

بر سه هزار ریا

دویست شلاق

و یک فضای امنیتی ناتمام.

بگذار گوشواره هایت سراسر بارانی شوند.

 حزب درد

 حراج خود را

 زیر نظر اتحادیه

 تا پایان اسفند ماه

 تمدید می کند.

برگ ها دندان تیز کرده اند

                                 تا زمین خورند.

و خاک در باغچه تپیده،

                                    سرد

چون اسبی در احتضار

نیم نگاهی به گلدان های خشک می بندد؛

آنها که زهدان هایشان در مراکز باروری اجاره نرفته است.

اسب

پایش را نیم تکانی می دهد

  تا آخرین اغتشاش را

 با پریشانی مجمع مگسان

   به ثبت رساند.

دیروز فهمیدم. وقتی آزادی دست خورده ام در ته کاسه ای روی میز ماند.

هیچ گاه آنقدر آزاد نبوده ام که گمان می کردم هستم.

خواب دیدم

همه ی زمین را خواب برده بود.

از فردا می توانم به دیوارها فخر بفروشم.

گوشم که گلی شد

تو را به رخ گوشه نشینان شهر بکشانم.

در فاصله ی بین دم کردن برنج تا گردگیری زیرپله

به یاد عمق ارگاسم های شیفتی

گوشه ی لبم را گاز بگیرم

و سرعتم را بالا ببرم

تا نوبت آرایشگاه مه بانو عقب نیافتد.

و از آنجا بروم خانه ی اقدس خانم

ورد و دعا را همه یکجا بخرم

تا دلم قرص شود

که برمی گردی.

سر راه، نرسیده به چهار راه

با دیدن عشاق بی دست و پای خیابان های ولگرد

زیر نور خسته ی پایه های دراز برق

بغض کنم

که چه شور است برنج

و چه بد بو ماهی!

]]> http://joursdegilda.wordpress.com/2011/09/10/1747/feed/ 0 گیلدا http://joursdegilda.wordpress.com/2011/09/09/%d8%ae%d9%88%d8%af-%da%af%d9%81%d8%aa-%d9%88%da%af%d9%88/ http://joursdegilda.wordpress.com/2011/09/09/%d8%ae%d9%88%d8%af-%da%af%d9%81%d8%aa-%d9%88%da%af%d9%88/#comments Fri, 09 Sep 2011 08:19:35 +0000 گیلدا http://joursdegilda.wordpress.com/?p=1745 ]]>

بنشین و برایش بنویس!

بر گیجی این خیابان دیگر نه مردی شیون می کند، نه زنی فریاد می زند. نه پسری هوس بوسه می پروراند، نه سیگار دختری تب می کند.

نه لحظه ها با خاطرات عرق کرده ی پارسال می آمیزند، نه عروسک ها رقص کوکی آغاز می کنند.

این تابستان فروریخته بعد از فصلی فروخورده از راه رسیده است.

شاید به این گمان که کسی اینجا زندگی نمی کند، پشت این پنجره می نشینند، گله هایشان را می کنند، خستگی هایشان که دود شد، سایه هاشان که خوردند، میروند.

و از آنها یک سایه می ماند بر قاب شیشه در حافظه ی یک دوربین.